توسط : آسیا تایمز در تحلیلی نوشت: تجاوز آمریکایی صهیونیستی علیه ایران خساراتی به بار آورده که هرگز جبران نخواهد شد، از ناتوی از هم پاشیده گرفته تا افزایش قیمت نفت و هزینه های رو به افزایش که نظم نوین جهانی را تهدید میکند.
آسیا تایمز در مطلب روز چهارشنبه خود نوشته است: هر آتشبس با یک سوال مشترک همراه است: آیا به وعده صلح عمل خواهد شد؟ ظاهراً ایالات متحده و ایران در طول مذاکرات صلح در اسلامآباد فقط میتوانند بر اختلافات خود تمرکز کنند، زیرا مذاکرات به رهبری جی. دی. ونس، معاون رئیس جمهور آمریکا، تاکنون به توافقی منجر نشده است.
کارشناسان حدس میزدند که پیشنهادهای صلح ۱۰ مادهای ایران و طرح ۱۵ مادهای آمریکا آنقدر از هم فاصله دارند که نمیتواند به اجماع منجر شود.
چشمانداز مبهم صلح خاورمیانه
در خاورمیانه، این تصویر نگرانکنندهتر است توافق کمپ دیوید در سال ۱۹۷۸ صلح پایدار مصر و اسرائیل را برای ما به ارمغان آورد، اما انور سادات، رهبر مصر، بهای آن را با جان خود پرداخت کرد و مصر توسط همسایگان عرب خود از اتحادیه عرب اخراج شد.
توافق اسلو در سال ۱۹۹۳ که با چنین امیدی در چمن کاخ سفید امضا شد، در خونریزی انتفاضه دوم از هم پاشید توافق هستهای برنامه جامع اقدام مشترک (برجام) در سال ۲۰۱۵ نیز تنها سه سال دوام آورد تا اینکه ایالات متحده در دوران ریاست جمهوری دونالد ترامپ از آن خارج شد و آتشبس ژوئن ۲۰۲۵ بین ایران و رژیم اسرائیل نیز دوام نیاورد در فوریه ۲۰۲۶ شکسته شد.
و اکنون، یک بار دیگر، از جهان خواسته شد که امیدوار باشد در ۸ آوریل، پس از ۴۰ روز حملات آمریکا و اسرائیل، آتشبس دو هفتهای بین ایالات متحده و ایران، با میانجیگری پاکستان، اعلام شد این درگیری به دلیل بسته شدن تنگه هرمز، بازارهای جهانی نفت را دچار بحران کرده و لبنان را تحت بمباران بیوقفه اسرائیل قرار داد.
طرح صلح ۱۰ مادهای ایران خواستار آن بود که تنگه هرمز تحت نظارت نظامی ایران باقی بماند، تحریمها به طور کامل لغو شود، غرامت پرداخت شود، نیروهای آمریکایی از منطقه خارج شوند و از متحدان منطقهای ایران محافظت شود شرایطی که ایالات متحده آن را «حداکثرگرایانه» نامیده است.
هزینهای که جنگ داشته است
تحقیقات صلح همواره نشان داده است که آتشبسهایی که بدون اعتمادسازی، اجرای توافق توسط طرفهای ثالث و دامنه وسیع برقرار شوند، کمترین احتمال بقا را دارند و آتشبس بین ایران و آمریکا فاقد همه این عناصر است.
اعداد و ارقام مرتبط با این جنگ سرسامآور است طبق اعلام پنتاگون، تقریباً ۲۸ میلیارد دلار آمریکا در ۳۹ روز از سوی آمریکا هزینه شده است، و دولت ترامپ اکنون برای ادامه این جنگ بین ۸۰ تا ۱۰۰ میلیارد دلار دیگر از کنگره درخواست کرده است.
علاوه بر تلفات جانی، قیمت نفت خام از زمان شروع جنگ بیش از ۵۵ درصد و قیمت بنزین در سراسر ایالات متحده بیش از یک دلار در هر گالن افزایش یافته است و در اقتصادهای شکنندهای مانند بنگلادش، سریلانکا و نپال، شوک انرژی، دولتهایی را که از قبل در لبه پرتگاه قرار دارند، تهدید میکند.
به چه سودی؟
هیچ تغییر رژیمی رخ نداده، هیچ خلع سلاح هستهای صورت نگرفته است. در عوض، جنگ سیلی از خسارات ناملموس را به بار آورده است که ممکن است بسیار مهمتر باشند.
توافقنامههای ابراهیم بین اسرائیل و چندین کشور عربی، که زمانی به عنوان یک شاهکار دیپلماتیک مورد ستایش قرار میگرفت، تحت فشار شدیدی قرار گرفته است، زیرا کشورهای خلیج فارس حملات موشکی ایران به پایگاههای نظامی آمریکایی که میزبان آنها هستند را تحمل میکنند و شروع به پرسیدن این سوال کردهاند که آیا حضور نظامی ایالات متحده حفاظت است یا مسئولیت؟
اهداف مشخصی وجود ندارد
اسرائیل که آشکارا نمیخواهد آتشبس به لبنان گسترش یابد، درست در همان روزی که آتشبس اعلام شد، عملیات تاریکی ابدی را با ۱۰۰ حمله هوایی در ۱۰ دقیقه علیه لبنان آغاز کرد.
ایالات متحده در تعریف پیروزی در جنگی که بدون اهداف مشخص آغاز کرده، دچار مشکل است.
شاید گویاترین نشانهی اینکه جنگ چقدر برای ایالات متحده بد پیش رفته است، شورش درون اردوگاه ترامپ برای «برتری اقتصادی» باشد، تاکر کارلسون، که زمانی قدرتمندترین متحد رسانهای ترامپ بود، در یک مونولوگ ۴۳ دقیقهای، لفاظیهای جنگی رئیس جمهور را «از نظر اخلاقی فاسد» و «شرورانه» خواند.
او پست صبح عید پاک ترامپ در صفحه اجتماعی «تروث سوشال» را که در آن اسلام را مسخره کرده و تمدن ایران را تهدید به نابودی کرده بود، «از هر نظر شرمآور» خواند.
جو روگان این جنگ را «دیوانهوار، بر اساس آنچه که او به آن استناد کرده بود» خواند. معماران امپراتوری رسانهای MAGA آشکارا در حال شورش هستند و میزان محبوبیت ترامپ اکنون تنها در ۱۷ ایالت از ۵۰ ایالت مثبت است.
نظم نوین جهانی؟
کوثر احمد محقق صلح، عنوان می کند که این یکی از ناامیدکنندهترین لحظاتی است که تا به حال شاهد آن بودهام. خودِ معماری صلح در حال فروپاشی است نه به طور تصادفی، بلکه با طراحی قبلی.
ایالات متحده تمام کمک ۱.۲۳ میلیارد دلاری خود به نیروهای حافظ صلح سازمان ملل را در بودجه ۲۰۲۶ خود حذف کرده، ۸۵ درصد از هزینههای دیپلماتیک و امور بینالملل خود را کاهش داده، آژانس توسعه بینالمللی ایالات متحده (USAID) را پس از ۶۴ سال تعطیل کرده و از ژانویه ۲۰۲۵ از ۶۶ نهاد بینالمللی خارج شده است.
سازمان ملل مجبور شده است ۲۵ درصد از نیروهای حافظ صلح خود را کاهش دهد، به این معنی که دقیقاً در زمانی که جهان بیشترین نیاز را به آنها دارد، حضور کمتری در مکانهایی مانند لبنان، کنگو و سودان جنوبی خواهد داشت.
این جنگ همچنین وارونگی نظم امنیتی جهانی را آشکار کرده است. وقتی زمان میانجیگری برای صلح فرا رسید، هیچ یک از متحدان غربی ایالات متحده پا پیش نگذاشتند.
در عوض، پاکستان کشوری که درگیر تنشهای مرزی خود با هند و افغانستان است در کنار ترکیه، مصر و عربستان سعودی میانجی اصلی است. چین نیز از حاشیه کمک کرده است.
این چهار کشور با اکثریت مسلمان اکنون خود را به عنوان کانال دیپلماتیک اصلی در منطقهای قرار میدهند که در آن رژیم اسرائیل منفور شده و اعتبار آمریکا به عنوان ضامن امنیت در حال فروپاشی است.
مشابه آتن
اگر ایالات متحده میتواند بدون اهداف مشخص، جنگی غیرمجاز علیه ایران به راه بیندازد، اگر روسیه میتواند با زور مرزها را در اوکراین از نو ترسیم کند و اگر رژیم صهیونیسیتی میتواند بدون محدودیت یا پاسخگویی در سراسر لبنان، غزه و فراتر از آن فعالیت کند، پس چه سیگنالی به هر دولتی که از ارتش قوی برخوردار است و شکایت دارد، ارسال میشود؟
آتن، قدرت مسلط جهان در قرن پنجم پیش از میلاد، به دست دشمنی قویتر سقوط نکرد این شهر به این دلیل سقوط کرد که جنگی را آغاز کرد که خود انتخاب کرده بود و مجبور به جنگیدن در آن نبود. لشکرکشی به سیسیل، خزانه آتن را خالی کرد، اتحادهای آن را از هم پاشید و تکبر و زیادهخواهی امپراتوری را آشکار کرد و نادیده گرفتن این شباهتها دشوار است.
برای تأمین مالی یک جنگ اختیاری، ایالات متحده میلیاردها دلار برای تخریب هزینه میکند، در حالی که از بودجه مؤسساتی که هدفشان درمان است، میکاهد. این نشانه دیگری است که جهان در عصر درگیریهای مداوم، راه خود را گم میکند.
