توسط : هستند کسانی که خود را آفتاب کرم و احساس، دریای ورع و عرفان، از کبار مشایخ و از عیاران طریقت به حساب میآورند. در سخن گفتن ادعای دهانپرکن میکنند و خود را مدافع جامعه، فردی خیرخواه و انسان با کرامت میدانند.
اینها به دروغ خود را همیشه در یاد خدا دانسته و در سایه ریا و تظاهر جز به نفع خود به چیز دیگری نمیاندیشند. ظلم میکنند و میگویند عادلیم، پشت به حقالناس میکنند و خود را سینه چاک منافع جامعه قلمداد میکنند، چشم بر واقعیتها میبندند و جز نفع خود به دیگر مسئلهای نمیاندیشند. به اینهایی که اینگونهاند و در بند دنیا باید گفت که “آهای مدعی نماز و مسلمان کشتن باهم چهکار؟
نقل است که چنان چشمشان حریص و نفسشان ضعیف است که فکر نمیکنند روزی باید از این دیار رخت بر بندند. چرا دانسته رو بهحق نمیآورند و از گذشتهشان شرم نمیکنند و این سؤالی است که همواره مطرح بوده و آنها باید آیه ۱۶ سوره حدید را بشنوند و از خواب غفلت بیدار شوند که خداوند فرمود: “آیا وقت آن نرسیده که دلهایشان برای یاد خدا و قرآنی که نازل شده نرم و فروتن شود”؟
این اسیران در بند مقام و پول، پیوسته با لبخندی بر لب بهدنبال مطامع شخصیاند. چنین میاندیشند که حالشان خوب و اوضاعشان روبهراه است ولی نمیدانند که عاقبت کار چون خواهد شد؟ رسوایی مزوران و بدخواهان و ظالمین طماع حتمی است و شکی در آن نیست.
وای بر احوال آن کسانی که با دنیا عقد اخوت بستهاند و همهچیز را در دو سه روز حیات دنیوی میدانند. اینها باید بدانند که جملهی بدیها را در یک خانه جمع کردهاند که کلید آن دنیادوستی است و همه نیکیها و خوبیها را نیز در یک خانه جمع کردهاند که کلید آن دشمنی دنیاست. دنیا دوستان و دلباختگان دنیا مطمئناً عاقبتی دردناک و شرمآور خواهند داشت!
نقل است که یکی از بزرگان فرمود: علامت جوانمردان سه چیز است: یکی وفا بی خلاف، دوم ستایش بیخود و سوم عطایی بی سؤال. و حال آنهایی که امروز به نفع خود هر کاری میکنند و خود را قهرمان عرصه خدمت دانسته و به دروغ آمارهای بلندبالا میدهند و خود را منجی شهرها و تأثیرگذارترین افراد میشمارند میتوانند ادعای جوانمردی داشته باشند؟
دنیا پرستان اندیشهای جز ثروت، لذتها و موفقیتهای دنیوی ندارند. این خصلت تمرکز آنها را بر مال و ثروت و قدرت و شهرت استوار میکند تا جایی که حاضرند همه خوبیها را لگدمال کنند تا به اهداف مذمومشان برسند!
میگویند دنیا پرستی روابط عاطفی و انسانی را دچار خدشه و لرزش میکند و چنین است که در بیشتر موارد پایههای خانوادگی این افراد متزلزل، گرفتار افسردگی و احساس پوچی، تندخو و عربدهکش و دروغگو و زورگو میشوند.
و گفتهاند که دست دنیاپرستان از کرسیهای مدیریت و صندلیهای قدرت باید کوتاه شود چرا که آنها میتوانند با رفتار هنجار شکنانه، دروغهای شاخدار، قدرتنمایی مزورانه، پایمال کردن حق و سوءاستفاده از قدرت، منشأ شّر و فساد در جامعه باشند.
دنیا پرستی و حسن خلق رابطه مناسبی نخواهند داشت. دنیا پرستان برای ارضای نفس خود دست به هر کاری میزنند و موجبات رنجش مردم را فراهم میکنند درحالیکه باید دانست حسن خلق آن است که خلق را نرنجانیم و رنج خلق بکشیم بی کینه و مکافات.
