پول زیاد، غرور بیشتر، عقل کمتر
برای برخی‌ها که از ظرفیت کافی برخوردار نیستند
پول و ثروت به‌جای این‌که وسیله‌ای برای آرامش، خدمت به جامعه، تواضع و اخلاق‌مداری
باشد به ابزاری جهت قدرت‌طلبی، برتری‌جویی، خودنمایی، بددهنی و خودپسندی تبدیل می‌شود!
پول و ثروت مخصوصاً اگر از نوع بادآورده‌اش باشد
چنان عده‌ای را سرمست می‌کند که خود را عقل کل می دانند. آن‌ها فکر می‌کنند حالا
که حساب بانکی‌شان پر است حتماً فهم و درک بیشتری دارند و باید هر آن‌چه می‌گویند
و هرآنچه که می‌خواهند اجرایی بشود و همه فرمان‌هایشان بی‌چون‌وچرا پذیرفته گردد!
آن‌هایی که از قدرت فهم و درک کافی بهره نمی‌برند
فکر می‌کنند با کلیدی به‌نام پول قادرند هر قفلی را بگشایند و هر فرد مسئول و
ارگانی را در اختیار بگیرند و جامعه را به عرصه‌ای برای نمایش و یکه تازی خود تبدیل
نمایند!
آدم‌های پول‌داری که دری به تخته خورده و مال‌ومنالی
به دست آورده‌اند فکر می‌کنند که خیلی بزرگند و همه باید در مقابل‌شان کرنش بکنند
و در آستانه‌اش سر تعظیم فرود آورند! غافل از این‌که ثروت اگر با فروتنی و تواضع و
انسان‌دوستی همراه نباشد انسان را بزرگ نمی‌کند و فقط تصور بزرگی است که آن‌ها
خودشان را بزرگ می‌دانند و میدان‌داری می‌کنند!
برخی از پول‌دارها چنان در رؤیاهای خود غرق می‌شوند
که اعتمادبه‌نفس عجیبی پیدا کرده و خود را در همه امور و مسائل صاحب‌نظر می‌دانند،
از اقتصاد و ورزش، سیاست و مدیریت، روان‌شناسی و کشاورزی، علوم طبیعی و ماوراءالطبیعه
و خلاصه خود را محق می‌دانند که به‌تنهایی به‌جای ده‌ها و صدها کارشناس اظهار نظر
کنند غافل از این‌که پول، ثروت، املاک و مستغلات هیچ‌وقت نمی‌تواند جای دانش را بگیرد
و سند عقلانیت و کارآیی تلقی شود!
برای کسانی که پول را مشکل‌گشا و درمان هر دردی می‌دانند
سؤال کردن، نقد کردن و تحلیل عملکردها نوعی توهین و دشمنی است. آن‌ها نقد را تهدید
تلقی کرده و برای خاموش کردن صدای منتقدان از هر روشی استفاده می کنند. جمعی را با
کارت‌های هدیه، عده‌ای را با وعده‌های رنگی، جمعی را با املاک و مستغلات و عده‌ای
دیگر را با چرب‌زبانی و امیدوار کردن خریداری نموده و با کمک آن‌ها می‌خواهند بساط
نقد و سؤال را برهم بزنند و خود را حلال همه مشکلات جامعه معرفی کنند.
پول‌دارهای بی‌جنبه دیگران را ابزاری برای رسیدن
به اهداف به حساب می‌آورند. کسانی را که هم نظرشان نباشند و در مقابل اقدامات نسنجیده
و غیرانسانی‌شان ایستادگی بکنند دشمن تلقی کرده و برای خاموش کردن‌شان از همه
ابزارها استفاده می‌کنند و مهم‌تر از همه
اقدامات‌شان، فحش و ناسزا گویی و قلدری و اتهام زنی است که در انجامش هیچ حدومرزی
نمی‌شناسند و با این قبیل حرکات، بی‌حیایی، قدرت‌طلبی و نامردی‌شان را به نمایش می‌گذارند.
پولدارهایی که غرق در غرور و خودشیفتگی برای همه رجز
می خوانند و با رفتارهای چندش‌آور عرض اندام می‌کنند باید بدانند که جامعه به‌جای
پول‌دارهای مدعی به انسان‌های دانا، عاقل، اخلاق‌مدار و در خدمت راستی و درستی و
صداقت نیاز دارد.
مولا علی‌ابن‌ابیطالب(ع) در حکمت ۵۴ می‌فرمایند:
هیچ ثروتی چون عقل و هیچ فقری چون نادانی نباشد. هیچ میراثی چون ادب و هیچ پشتیبانی
چون مشورت نیست.